De vijf grootste misverstanden over eenzaamheid

Er is steeds meer aandacht voor eenzaamheid, en dat is een goed ding. Maar er heersen helaas hardnekkige misverstanden over (chronische) eenzaamheid. En die misverstanden belemmeren de weg naar oplossingen. Chronische eenzaamheid is complex. Laten we beginnen om de grootste misverstanden uit de wereld te helpen en een begin te maken aan een breder begrip van eenzaamheid.

 

1. Eenzaamheid is altijd een probleem

Dit is inderdaad een misverstand. Iedereen voelt zich wel eens eenzaam; meestal na een ingrijpende gebeurtenis zoals het verlies van een dierbare, of het verlies van een baan. Bij de meeste mensen verdwijnt dit gevoel ook weer. Het slijt, en er komen andere dingen, andere mensen, andere ervaringen voor in de plaats. Eenzaamheid hoort bij het leven.

Maar voor veertig procent van de mensen is het een gevoel dat vaker opspeelt, en dat zich lastig laat oplossen. Tien procent van de mensen is niet in staat het zelf op te lossen, en heeft professionele hulp nodig om hieruit te komen en weer verbindingen aan te gaan met andere mensen.

2. Eenzaamheid is een epidemie

We horen steeds meer over eenzaamheid en wat het betekent voor mensen, wat voor invloed het heeft op iemands leven. En die impact is groter dan vaak gedacht wordt. De afgelopen twintig jaar is het percentage mensen dat lijdt onder eenzaamheid ongeveer gelijk gebleven en zelfs iets afgenomen. Nu zijn we met meer mensen dan twintig jaar geleden, en daarom zijn er absoluut gezien meer mensen die zich structureel eenzaam voelen. Het is dus een groot probleem, maar het groeit niet.

3. Als je een actief leven hebt, dan ben je niet eenzaam

Ook dit is een misverstand. Je kunt een heel actief leven hebben, en je alsnog eenzaam voelen. Een gevoel van eenzaamheid ontstaat wanneer je geen verbinding voelt met de mensen waar je op dat moment samen mee bent. Je kunt je daardoor juist in een groep heel eenzaam voelen. Daarnaast kan je allerlei activiteiten gebruiken als vlucht uit het eenzame gevoel, zonder dat het daadwerkelijk iets oplost. Eenzaamheid is gecompliceerder dan de tegenstelling tussen alleen of samen zijn. Het gaat om het gevoel dat je in verbinding staat met anderen. Daar ligt de kern.

4. Eenzaamheid komt vooral voor onder ouderen

Ook dit is een wijdverbreid misverstand. Veel aandacht gaat uit naar eenzaamheid onder ouderen. En hoewel zij meer kans hebben op eenzaamheid omdat hun sociale netwerk steeds kleiner wordt, zijn er nog altijd bijna twee keer zoveel mensen jonger dan 65 jaar die chronisch eenzaam zijn. Dan hebben we het kinderen, jongeren en de groep daarboven, tot 65 jaar. Dat is een enorme groep mensen die we kunnen helpen door ons te realiseren dat eenzaamheid hier een grote rol kan spelen, en door het onderwerp bespreekbaar te maken.

5. Je kunt eenzaamheid oplossen voor een ander

Helaas. Je kunt nog zoveel activiteiten op touw zetten, mensen uitnodigen om samen te komen en contacten te leggen, maar de enige echte oplossing zit in de mensen zelf. De oorzaak van eenzaamheid kan bij iedereen verschillen. Mensen die last hebben van langdurige (chronische) eenzaamheid zijn meestal niet in staat om makkelijk verbindingen te leggen met andere mensen. Zij hebben professionele hulp nodig om eerst te achterhalen wat de eerste stappen zijn op weg naar verbinding met andere mensen.

 

Chronische eenzaamheid is een complex probleem dat niet met een aantal eenvoudige activiteiten is op te lossen. De eerste stap om iets te betekenen voor mensen die lijden onder hun eenzaamheid is ernaar te vragen en erover te praten. En om te signaleren dat er mogelijk professionele hulp nodig is. Dat vergt tijd, begrip, en respect voor elkaar. En vooral: meer begrip van wat eenzaamheid is.

 

Wil je hier meer over weten?

– Kom naar mijn lezing

– boek mij als spreker

– kijk hier voor een lijst professionele hulpverleners naar wie je kunt doorverwijzen