Kaartje sturen naar onbekenden

Vorige week las ik op LinkedIn onderstaand bericht van Eenzaamheid Informatie Centrum door Jeannette Rijks .

Het zette mij aan het denken omdat ik net klaar was met 50 kaarten maken voor een organisatie. Zij willen hun vrijwilligers met een kaartje bedanken.

(LinkedInbericht)
‘Een kaartje… zo lief. Ja, als je dat krijgt van een bekende. Dan is het een teken dat die persoon aan je denkt. Een manier om het contact levend te houden. En soms zelfs om het nog meer leven in te blazen. Omdat je schrijvend soms meer kan delen dan wanneer je elkaar in de ogen kijkt. Maar van een onbekende een kaartje krijgen? Wat doet jou dat? Zou jij dat fijn vinden als je last zou hebben van #eenzaamheid?

Eerlijk gezegd weet ik het niet. Maar ik denk wel dat het slim is om daar eerst over na te denken voordat je allerlei onbekenden een kaartje stuurt. Anders zou het wel eens net zo kunnen gaan als met andere activiteiten die bedoeld zijn om eenzaamheid te verminderen: ze confronteren mensen met hun gemis en maken ze extra verdrietig. Degenen die de kaartjes ontvangen zullen dat niet gauw toegeven, dat lijkt erg ondankbaar…

Daarom vraag ik je: hoe zou jij het vinden?’

Mijn reactie hierop was: ‘Leuk, maar wat moet ik hier mee?!’

En toen kwam de volgende vraag naar mij toe: ‘Dus als je zou kunnen antwoorden er een gesprek zou ontstaan zou je het anders vinden?’

Ja, dat zou ik dan fijner vinden, was mijn reactie. Het deed mij terugdenken aan vroeger, de tijd van penvriendinnen te hebben uit Z-Korea, Martinique,… Misschien weer een goed idee om de wereld dichterbij te brengen zonder grenzen over te gaan…

Ik ben heel benieuwd naar wat jij hiervan vindt.

2 Comments

  1. You actually make it seem so easy together with your presentation however I to find this matter to be really something which I believe I would never understand. It seems too complex and very large for me. I’m taking a look ahead for your subsequent put up, I?¦ll try to get the dangle of it!

  2. Hi Vera,

    Doet me denken aan de actie van mijn regionale dagblad https://www.bndestem.nl/breda/denk-aan-elkaar-en-stuur-een-kaartje~af3c79cc/. Ook ik stuurde een kaartje naar een eenzame geïnterviewde in de krant. En dacht precies wat jij beschrijft “tja, dan krijg je even zo’n berg aan kaartjes (wat afgelopen week ook gebeurde…) en dan??” Vandaag een follow-up in de krant: de dame was (natuurlijk) ontzettend blij met de aandacht en kaartjes, waarvoor dank. Ik heb er een dubbel gevoel bij.

    Tegelijkertijd waren zowel individuen als organisaties in actie gekomen richting deze mevrouw. Ze werd her en der uitgenodigd voor kopjes koffie e.a. activiteiten. Dus wellicht helpt dit haar wel om en netwerkje op te bouwen en contacten structureler te maken.

    Hoe zie jij dit?

    Ik merk in mijn vrijwilligerswerk voor de Landelijke Pijn Organisatie dat ‘eenzaamheid’ een gigantisch (en behoorlijk onbekend) thema is onder chronisch pijnpatiënten. En ook al heb je en fijne relatie en veel vrienden en kennissen…dan alsnog kun je je erg eenzaam voelen als chronisch zieke.

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.