Vorige week las ik op LinkedIn onderstaand bericht van Eenzaamheid Informatie Centrum door Jeannette Rijks .

Het zette mij aan het denken omdat ik net klaar was met 50 kaarten maken voor een organisatie. Zij willen hun vrijwilligers met een kaartje bedanken.

(LinkedInbericht)
‘Een kaartje… zo lief. Ja, als je dat krijgt van een bekende. Dan is het een teken dat die persoon aan je denkt. Een manier om het contact levend te houden. En soms zelfs om het nog meer leven in te blazen. Omdat je schrijvend soms meer kan delen dan wanneer je elkaar in de ogen kijkt. Maar van een onbekende een kaartje krijgen? Wat doet jou dat? Zou jij dat fijn vinden als je last zou hebben van #eenzaamheid?

Eerlijk gezegd weet ik het niet. Maar ik denk wel dat het slim is om daar eerst over na te denken voordat je allerlei onbekenden een kaartje stuurt. Anders zou het wel eens net zo kunnen gaan als met andere activiteiten die bedoeld zijn om eenzaamheid te verminderen: ze confronteren mensen met hun gemis en maken ze extra verdrietig. Degenen die de kaartjes ontvangen zullen dat niet gauw toegeven, dat lijkt erg ondankbaar…

Daarom vraag ik je: hoe zou jij het vinden?’

Mijn reactie hierop was: ‘Leuk, maar wat moet ik hier mee?!’

En toen kwam de volgende vraag naar mij toe: ‘Dus als je zou kunnen antwoorden er een gesprek zou ontstaan zou je het anders vinden?’

Ja, dat zou ik dan fijner vinden, was mijn reactie. Het deed mij terugdenken aan vroeger, de tijd van penvriendinnen te hebben uit Z-Korea, Martinique,… Misschien weer een goed idee om de wereld dichterbij te brengen zonder grenzen over te gaan…

Ik ben heel benieuwd naar wat jij hiervan vindt.

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.